De poëzie rechtstreeks als blogpost aanbrengen








De poëzie rechstreeks doen ontstaan in het ‘in real life’ van iets dat online wil bestaan. Iedereen bestaat er en gaat daar maar in op 
- zonder dat men daar lang mee bezig is,
want alles is al lang moe van met zichzelf opgescheept te zijn.

Langdurig staar ik mijn scherm(en) aan, alsof daar moed voor nodig is. 
Niets is heldhaftig, 
als je er niet zelf om vraagt. 

Ik denk dat ik het interessanter vind de tekst rechstreeks in de server te knallen - te schrijven als iets dat meteen online gezet kan worden, 
en daarom één die live met me mee wacht op de koeltjes beredeneerde ommezwaai:
de clou van de tekst. 

Poëzie moet grijnzend zwoegen.
Ook online. 
Wat is het verschil met een gesprek?

Wat vraag je je veel af, als je tot een conclusie probeert te komen, denk je dan.
Maar is er iets als een terugslag op euforie, dat aanstalten altijd maakt om mezelf verder te drijven;
de foutenlast grootmoedig te willen verbeteren;
terug verbeten zijn
- energie, ik heb je nodig als ik begaan wil zijn met iets als mijn stem,
in wat mij drijft tot noodzaak.

Je wilt dat je tekst nodig is geweest om begrepen te worden, en niet andersom.
Daarom heb ik poëten rondom mij nodig, die meer weten. Het is niet moeilijk
weergaloos te zijn, 
- want waarom zou je meedenken, 
als je tegendraads kunt uitblinken
in wat je tegemoet komt
de kop in te drukken.

Genoeg eufimismes. 

Weinig aanstalten maken om nu al op de knop te drukken.
De tekst is nog maar begonnen 
of hij zegt al iets, is dat niet vervelend?

Gewoon een poëtisch gehalte had al genoeg geweest.

Ik weet het verschil tussen een geconstrueerd, mooi gedicht & een poëtisch verschil tussen woord en gevoel niet meer,
en dat maakt het net mooi, 
onbezonnen, 
en als ik nadenk, 
is iets moois 
altijd begaan met zijn wereld
- zijn tijdsgenoten
- zichzelf
en dus ook niemand anders dan waar het vat op krijgt.