De blog op 22 juli 2021 


(met playlist)







Wanneer alles op elkaar begint te lijken: 

de ogen rood en moe, de blik dof en lelijk ook, maar dat vind je wel bij je passen.

De lichaamstaal tenger maar volhardend, alsof ze betekenis nodig heeft om stilaan in elkaar te kunnen zakken.
Het lichaam is moe als de dagen moe zijn.




Maar laten we eerlijk zijn, niets is erger dan je gelaten over iets voelen.

Niet optimistisch of tevreden, ook niet ronduit teleurgesteld, maar plots is het oké je ergens onbevangen gelaten over te voelen: het maakt niet uit wat ik voel - ook al lijkt dat somber; ook al lijkt die visie grauw: als je je nutteloos voelt, zul je er altijd uitzien als een statement.




Het is de beschrijving van een gevoel - maar dus ook weer niet.




Brockhampton, Dean Blunt, en in die volgorde leer ik bij.




Ik heb besloten dat ik ook een rapper wil worden, maar dan (natuurlijk) ‘anders’.

Hip hop but make it beautiful.

Maak iets dat vergeten had kunnen worden, mooi. Laat het zichzelf aanstaren en daar volledig aan ten onder gaan.

Vernieling is ook weer niet zò erg, toch? Zo lang alles maar herinnerd wordt.




Is dat echt zo?


Klonk het zo?:


https://open.spotify.com/playlist/5cQoXRKxVDCiFUSics3Ce1?si=22f098e84caa4bfc